هزار و سیصد شصت و پنج

جریان گرم خون را در شقیقه هایش حس می کرد . دستانش می لرزید و عرق کرده بود . احساس می کرد با یک روسپی خیابانی هیچ تفاوتی ندارد . جای سیلی دخترک کم سن و سالی که از پاترول سبز رنگ پیاده شده بود و او را صدا کرده بود ، روی صورتش می سوخت و هنوز گز گز می کرد . با اینکه تمام توانش گرفته شده بود ولی سعی می کرد سریع قدم بردارد و خود را به خانه برساند . وقتی به خانه رسید ، پدر و مادرش را متقاعد کرد که او را به پیش عمویش در فرانسه بفرستند و عاقبت او رفت . از شهری که هم جنس خودش فقط بخاطر طره ای مو ، در گوشش خوابانده بودند و او را جنده خطاب کرده بودند .

هزار و سیصد هشتاد و شش

وقتی هواپیما به زمین نشست ، احساس کرد که همه جا عوض شده است ، دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود . وقتی وارد سالن فرودگاه شد ، احساس بیگانه گی به او دست داد . دخترانی را می دید که با مانتوهای کوتاه رنگی با موبایل صحبت می کنند ، می خندند و آرایش های غلیظی دارند . دستی به صورتش کشید و یاد روزی افتاد که بخاطر فقط چند تار مو سیلی خورده بود و ... سعی کرد جمله را تکرار نکند و به پدر مادری که سالها ندیده بودشان فکر کند . دستان مادر را که برای او تکان می دید ، از دور دید و به سمت والدینش رفت . چقدر پیر شده بودند . وقتی حسابی توی آغوش هم گریه کردند به سمت خانه حرکت کردند . در راه فقط از پنجره ماشین به بیرون نگاه می کرد . در ذهنش این سوال تکرار می شد که آیا این جوانهایی که می بیند قدر آزادی شان را می دانند . اصلا می دانند که سال ها پیش کمیته هم بوده و ... . ماشین ایستاد . به خودش آمد . یک ماشین پلیس به همراه یک ماشین بزرگتر راهشان را بسته بودند . زنی چادری از ماشین بزرگتر پیاده شد و به سمت آنها آمد ، او را از ماشین پیاده کرد و به کناری برد . دو سرباز از ماشین پیاده شدند ، شاید فکر می کردند که او می خواهد فرار کند ! پایش دوباره سست شد ، صورتش دوباره سوخت و خون گرم را در شقیقه هایش احساس کرد . وقتی زن چادری با دستمالی بد بویش آرایش او را پاک کرد و سنجاقی به روسری او زد ، همان لحظه تصمیم اش را گرفت . وقتی وارد ماشین شد ، از پدرش خواست که مستقیما به یک آژانس هواپیمایی بروند و حتی دیگر برای مرگ پدر و مادرش هم به ایران بازنگشت .

همین .

همینجوری داشتم توی دنیای بی کران اینترنت پرسه می زدم که به وبلاگ پیشینم رسیدم و دیدم چه دوستانی را قبلا در وبلاگم داشتم و دیگر ندارم ( منظورم لینک است ) . برای همین تصمیم گرفتم هر پنجاه و چهار لینک سابق را به وبلاگ کنونی ام انتقال دهم . اگر دوستی از قلم افتاده لطفا به من اطلاع بدهد تا حتما لینک اش را در وبلاگم قرار دهم . ضمنا انتظار هیچ لینکی را در وبلاگ دوستان ندارم ، پس رودربایستی نفرمایید . همین .

***

صدا در تمام اتاق پیچید . درون گوشهایش زنگ و سوت ممتدی شروع به زدن کرد و احساس کرد که نیمی از صورتش بی حس و سرد شده است . مزه آهن مانند خون و تکه های دو دندانش را درون دهانش مزه کرد و یافت . برقی که در پشت پلک هایش حس کرده بود چنان بود که فکر کرد چشمانش از حدقه بیرون پریده است . تمام گلویش را بغض فرا گرفته بود و شاید اگر کسی بود که ضربان قلب او را می شمارد ، به سختی در هر دقیقه ، یک ضربان را می توانست بیابد .

-         حرف بزن

خواست چیزی بگوید ولی ترسید که دوباره بزنندش . اگر هم می خواست بگوید ، بغض نمی گذاشت و مانند گردویی در گلویش مانده بود .

لگد محکمی به بیضه هایش زدند که با صندلی خورد زمین و سرش محکم به سرامیک های سرد اتاق خورد و دیگر چیزی نفهمید .

وقتی بهوش آمد ، خود را درون سلولی تنگ و سرد دید . خواست تکانی بخورد که درد در تمام بدنش ریشه دواند و بخود پیچید . سه روز بود که آورده بودنش . بدون هیچ دلیلی . در اتاقش نشسته بود که ریخته بودند در منزلش و او را چشم بسته آورده بودند . هر چه فکر کرد ، چیزی نیافت که باعث دستگیری اش شده باشد .

در سلول با صدایی مهیب بلند شد و دو نفر به داخل آمدند . چشم بندش را زدند و روی زمین کشیدنش و به اتاق دیگری بردند و روی صندلی نشاندنش و دست و پاهایش را به صندلی بستند . دوباره همان صدا آمد .

-         اگر عاقل باشی حرف می زنی  ...

-         ...

-         حرومزاده ... بازی در نیار ... حرف بزن

و قبل از اینکه جمله بعدی را بشنود ، لگدی در شکمش نشست . خواست از شدت درد جمع شود که شخصی از پشت او را گرفت و دوباره به صندلی تکیه اش داد . احساس کرد که درون شکمش ، خون فواره می زند و تا مغز سرش تیر کشید . به سختی توانست نفسی بکشد و سعی کرد که نفسش را مدتی در سینه اش حبس کند .

-         خب ... می شنوم ...

خواست حرفی بزند که درد نگذاشت و نفسش بیرون نیامد . سکوت شد . فکر کرد که بازجویش دلش به رحم آمده است . خدا را شکر کرد و نفسش را بیرون داد . سوزشی در سر انگشتانش ریشه دوانید و در آنی فریادش به هوا خواست . انگار دستش را در کوره آتش کرده بودند . فهیمد که ناخنش را کشیده اند . گریه کرد . التماس کرد ولی در بازجو اثری نداشت و تا چند دقیقه بعد ، هیچ ناخنی در دستش نماند . با همان چشم بند هم می توانست بفهمد که خون از سر انگشتانش فواره می زند .

-         حرف می زنی یا ...

و لگد محکم دیگری به شکمش وارد شد که احساس کرد از درون پاچیده شده است . طحال و کبدش ترکیده بودند و او بیهوش شده بود . او را کشان کشان در حالیکه ازش خون می چکید بیرون بردند .

یک هفته تنهایش گذاشتند و در همین زمان آدم اصلی را پیدا کردند و به او گفتند که سو تفاهم شده است و او را بیرون انداختند . وقتی به خانه رسید خود را در آینه دید و وقتی خودش را نشناخت ، همان دم از پنجره به بیرون پرید . همین .