ترشحات مغزی من

احساس سردرگم سوفیا

ebgh — Mon, 23 Nov 2009 23:45:12 GMT

سوفیا نگاهی به شوهرش انداخت که بی حال روی تخت افتاده بود. از میز کنار تختخواب چند دستمال از جعبه دستمال کاغذی بیرون کشید و ماده ماسیده روی رانهای پایش را پاک کرد و از روی تخت بلند شد. کمی از ماده روی انگشتش بود که آنرا به دماغش نزدیک کرد و بو کشید. بوی وایتکس مغزش را پر کرد. احساس کرد شیره معده اش بالا می آید، سریع خودش را به دستشویی رساند و عق زد ولی چیزی بالا نیاورد. آرام روی توالت فرنگی نشست و به چند دقیقه پیش فکر کرد. چند دقیقه ای که شوهرش زمزمه های عاشقانه ای را در گوشش گفته بود و او سرمست شده بود اما به محض خالی شدن شدن شوهرش، انگار تمام آن حرفها تمام شده بود و اکنون شوهرش بدون پاک کردن او خوابیده بود. از این حیوان صفتی شوهرش بدش آمد. حس می کرد که با او مثل یک حیوان مانده در زیر باران رفتار شده است. از همین سگ هایی که در پارک مرکزی تعداد زیادی شان را می توانستی ببینی که مردم برای خنده به آنها غذا می دادند و زمانیکه سگ بی نوا برای خوردن غذا آماده می شد با فندک دمش را آتش می زدند و سگ جیغ های دردناکی می کشید. از روی توالت فرنگی بلند شد و شیر آب را باز کرد تا آب کمی گرم شود. بعد حوله صورت خشک کنی شوهرش را زیر شیر آب گرفت تا با آن ماده ای که اکنون به لزجی و چسبندگی می زد را از روی پاهایش پاک کند. شاید احساس میکرد که با آلوده کردن حوله صورت خشک کنی شوهرش می تواند انتقام برخورد حیوانی او را بگیرد. چند دقیقه ای که در توالت بود، شوهرش از اتاق صدایش کرد. سوفیا شیر آب را بست و حوله شوهرش را دوباره مرتب سر جایش گذاشت و به اتاق بازگشت. شوهرش دستش را به معنی آمدن او در آغوشش باز کرد و سوفیا خود را در بغل او انداخت. شوهرش او را محکم بغل کرد و گونه ها و چشم های او را بوسید و سپس دستش را بین موهای او کرد و با انگشتش موهای او را نوازش داد. هنگامیکه نفس های گرم شوهرش را نزدیک گوشش حس کرد شنید که شوهرش از او بابت استراحت کوتاهش معذرت خواهی می کند و دوباره او را عشق اول و آخرش می خواند. قبل از تمام شدن جملات شوهرش، سوفیا خود را از بغل او در آورد و به دستشویی رفت تا حوله صورت خشک کنی شوهرش را به درون سبد رخت های کثیف بیاندازد و حوله ای تمیز را در جای حوله کثیف شده او بگذارد. اکنون حس می کرد که شوهرش را بیشتر از هر کس دیگری در این دنیا دوست دارد و می خواهد تا ابد کنار او و در بغل او باشد. سوفیا به اتاق برگشت و خودش را در بغل شوهرش که هاج و واج مانده بود انداخت و لب هایش را روی لب های او گذاشت. همین.

چهارم ژوئن

ebgh — Tue, 13 Oct 2009 15:46:20 GMT

من عاشق سیلویا هستم و حاضر نیستم او را با هیچکسی عوض کنم. هر چند که مسائل خیلی کوچکی بعضی اوقات ما را ناراحت می کند ولی عشق در زندگی ما حرف اول را می زند. کلا من یک آدم درونگرا هستم و سیلویای عزیزم یک برونگرا. ولی این اختلاف فاز اصلا در رابطه عاشقانه ما هیچ تاثیری ندارد. من و سیلیویای عزیزم امسال می خواهیم بیست و ششمین سال ازدواجمان را چهارم ژوئن جشن بگیریم ولی همین باعث شده که من این روزها بیشتر از همیشه در خودم باشم. اصلا فکر نکنید که مساله کادو در میان است یا نمی دانم چگونه جشن را برگزار کنم، بلکه مشکل کوچک من لیندا است که امسال پس از هشت سال زندگی از من خواسته تا او را دقیقا چهارم ژوئن به دریاچه سنت ماریا ببرم تا قایق سواری کنیم. من و لیندا هشت سالی است که پنهانی ازدواج کرده ایم و هر دو عاشق هم هستیم، اگر چه بعضی وقت ها درونگرایی من و برونگرایی او مشکلاتی را بوجود می آورد ولی هر دو خوب می دانیم که برای هم ساخته شده ایم و عاشق هم هستیم و حتی یک ثانیه هم نمی توانیم از هم دور باشیم. برگزاری جشن ازدواج و قایق سواری حسابی این روزها مرا در خود فرو برده است و از این می ترسم که ژانت هم بچه سومان را بخواهد در آن روز به دنیا بیاورد. البته می دانم سه تا بچه برای دوازده سال با هم بودن زیاد است ولی اصلا این تقصیر ما نبوده است. طبیعتا تمام عاشق ها گاهی هنگام معاشقه خیلی چیزها را از یاد می برند. مخصوصا رابطه من و ژانت که حتی نفس هایمان هم به هم وابسته است. ما با اینکه اختلاف کمی بر سر درونگرایی من و برونگرایی او داریم ولی می دانیم که بدون هم قادر به زندگی نیستیم و عاشقانه همدیگر را می پرستیم. همین چیزها هست که این روزها مرا در خودم فرو برده است. این روزها اصلا نمی دانم قولی که به لوسی دادم را چه کار کنم؟ کاش کمی حواسم را جمع می کردم و به او قول نمی دادم که چهارم ژوئن به مناسبت اولین تولد پسرمان به سیرک برویم. ولی می دانم که لوسی من را درک می کند و این درک از عشق متقابل ما می آید. عشقی که دوری ما از هم را سخت می سازد. ما عاشقانه همدیگر را دوست داریم و فقط مرگ می تواند ما را از هم جدا کند. کاش این روزها کمی می توانستم بخوابم ولی باید مقدمه ازدواج با کاترین را مهیا کنم. کاترینی که بدون او زندگی برای من معنایی ندارد، هر چند این درونگرا بودن من گاهی او را آشفته می کند ولی به او قول داده ام که بعد از تولد بچه ای که سه ماه دیگر به دنیا می آید، حتما این حالت را از خودم دور کنم.همین.

سماور روسی

ebgh — Sun, 13 Sep 2009 12:23:18 GMT

آقاجان همانطور که لم داده بود رو تخت و تند تند پک به وافورش می زد، یهو مثل برق گرفته ها از جاش پرید و سماور روسی را از رو تخت ورداشت و پرت کرد یک گوشه حیاط. از همون گوشه ای که سماور رو پرت کرده بود، یهو فرهاد عین جن پرید بیرون و عر زد که آتیش گرفتم. نگو تمام ذغالای سر سماور، رفته بود تو پیرهنش و گوشتش رو جلز داده بود. آقاجان هوار زد که دیوث رفتی اون پشت داری سیگار می کشی؟ مادر قحبه بزار شاشت کف کنه بعدا از این پفیوز بازیا در بیار و دوباره شروع کرد تند تند پک زدن به وافور دسته نقره ایش. خانجون از آب انبار جلدی پرید بیرون وایساد بالا سر آقاجون که حاجی به بچه چی کار داری؟ آقاجان به خانجون گفت که فرهاد داشته پشت درخت انار سیگار می کشیده. خانجون محکم زد پشت دستش و گفت: خدا به دور حاجی، فرهاد من از این گه ها تا حالا نخورده. بوی سیگار زن عمو داره از تو هشتی میاد و ربطی به اون بدبخت نداره و همینجور که پشت دستشو گاز می گرفت پرید فرهاد و کون برهنه کرد و انداختش تو حوض. آب حوض که به تن لاجون فرهاد خورد، فرهاد شروع کرد به عر زدن و سوختم سوختم گفتن. من و نرگس زل زده بودیم از پشت شیشه هشتی به شومبول فرهاد که وقتی بالا پایین می پرید، تکون می خورد. نرگس گفت: زری می بینی؟ داره دورش مو در میاره. گفتم: آره. بعد یه بادی توی غبغبم انداختم و برا اینکه دلش بسوزه گفتم: تازه وقتی ناز منو بوس می کنه، بزرگ ترم می شه. بزار یخورده دیگه بزرگتر شیم، وقتی اومد منو از بابات گرفت، شبا خودم براش اون موهاشو شونه می کنم. نرگس که انگار آتیشش زده باشن زودی گفت: اوه اوه، نچایی پتیاره، مگه آقاجون فرهادو به توی پتیاره می ده؟ خودم شنیدم که می گفت فرهادم واسه دختره آق مصطفی فرش فروشه. بی خود صابون چیزه اونو به دلت نمال و راهشو کج کرد و رفت تو مطبخ. وقتی آبا از آسیاب افتاد، خانجون یک لنگ آورد و پیچید دور فرهاد و از حیاط آوردش تو اتاق، زیر کرسی. فرهاد داشت همینجوری ویز ویز می کرد و اشکاش میفتاد روی لپاش. وقتی خانجون از اتاق کرسی رفت بیرون، جلدی پریدم تو اتاق و رفتم کنارش زیر پتو.

- فرهاد؟ من به نرگس می گم وقتی بزرگ شدی می خوای منو بگیری، اون میگه تو می خوای دختر آق مصطفی فرش فروشو بگیری.

فرهاد همینطور که از چشاش اشک میومد پایین گفت: گه خورده زری. تو رو می خوام بگیرم. بعد انگار که دردش یادش رفته باشه تندی یه ماچم کرد. خیلی خوشم اومد ولی نمی خواستم بهش رو بدم و می خواستم یه کاری کنم که بره نرگسو بماله بهم، پس رومو اونور کردم.

- چیه؟ چرا بغ کردی؟

- هیچی، از کجا بدونم نرگس راس نمی گه؟

- زر می زنه به خدا. می خوای دوباره ماچت کنم باورت شه؟

- نخیرم نمی خوام. اگه راست می گی بزار دست بزنم به چیزت.

- آخه می سوزه الان.

- دیدی دروغ می گی.

- باشه بابا بیا

و لنگ دورشو باز کرد. منم بیشتر خودمو زیر لحاف کرسی کشیدم و دستمو گذاشتم روش. احساس کردم داره توی دستم بزرگ می شه. این وقتاشو خیلی دوست داشتم. با انگشتام موهای نرم دورشو اینور اونور می کردم که یهو خانجون اومد تو. فرهاد هم کله منو تا ته کرد زیر لحاف کرسی. خانجون اومد نشستو و پاهاشو کرد زیر لحاف. بوی پاش داشت خفم می کرد ولی مجبور بودم خفه شم تا نفهمه، و الا شب که آقاجون خودم میومد بهش زود خبر می داد. حالا شروع کرده بودن به حرف زدن. صداشون اصلا خوب نمی یومد و یجوری انگار داشتن تو بانکه صحبت می کردن. حالا خانجون هم افتاده بود به زر زر کردن. یاد چیز فرهاد افتادم که تو دستم بود. سرمو کشیدم کنار تا سایه سرم از رو چیزش بره که بهتر ببینمش. خوب که نگاش کردم سرمو گذاشتم رو زانوهای فرهاد و زل زدم بهش. کاش زودتر بزرگ می شدیم تا با هم ازدواج می کردیم. فرهاد می رفت حجره آقاجونش کار می کرد و شبا میومد خونه. من واسش شامی درست می کردم که دوست داشت. بعد که می خوردیم سرمو می زاشت رو زانوهاش و با موهام بازی می کرد. قربون صدقم می رفت. ماچم می کرد. سینما می رفتیم و تو سپه سالار درشکه سوار می شدیم. خاکشی یخمال، کاهو سکنجبین تابستونا می خوردیم و زمستونا تو شمرون بلال شیری و لبو و باقالی. چقدر دوست دارم رو زانوهای فرهاد بخوابم. کاش زودتر بزرگ بشیم تا ... تا ... من به این ... به این نرگ... به این نرگس........ .

***

صبح زن عمو اومد تو اتاق کرسی و خانجونو واسه نماز صبح بیدار کرد. خانجون که می خواست پاشه، پاش خورد به یک چیزی، وقتی لحافو زدن کنار، زری رو دیدن که سیاه و کبود زیر کرسی افتاده و چیز فرهاد تو دستش سیاه شده و فرهاد هم تا صبح جیک نزده مبادا آقاجونش تیکه تیکش کنه. همین.

تختخواب

ebgh — Wed, 12 Aug 2009 01:04:18 GMT

نگاهی به زنش انداخت. درست کنارش روی تختخواب دو نفره شان خوابیده بود و صدای نفس های بلندش او را اذیت میکرد. برگشت و از میز کوچک کنار تخت شان، بسته سیگارش را برداشت و سیگاری کج و کوله را از آن بیرون کشید و روشنش کرد و دوباره به سمت زنش که با صدای بلند نفس می کشید، برگشت. با هر پکی که به سیگارش می زد، اتاق روشن می شد و می توانست از زیر پیراهن بالا رفته زنش، چروک های شکم زنش را بیند. برای یک لحظه حالت تهوع بهش دست داد. چروک های شکم زنش، طبقه طبقه روی هم افتاده بود. فکر کرد چرا هیچوقت، وقتی حالش خراب می شود، به این چروک های تهوع آور فکر نکرده است؟ سیگار را نصفه در جاسیگاری خاموش کرد و سعی کرد بخوابد. اما چروک های شکم زنش فکرش را بدجوری مشغول کرده بود. زنش غلطی زد و پشتش به او شد. چشمهایش به تاریکی عادت کرده بود و می توانست ببیند که زنش از پشت چقدر بزرگ به نظر می آید. رویش را برگرداند و سعی کرد بخوابد اما هر کاری کرد نتوانست. بلند شد و به اتاق پذیرایی رفت و روی کاناپه ولو شد. تلویزیون را روشن کرد و کانال های ماهواره را بی هدف بالا و پایین رفت. اما چروک های شکم زنش و بزرگی پشت زنش از جلوی چشمهایش دور نمی شد. دوباره به اتاق برگشت تا شاید خوابش ببرد اما نبرد. زنش نفس بلندی کشید و دوباره غلتی زد. این بار دامن زنش تا زانو بالا رفت. ران های بزرگ و سفید زنش حالا کاملا جلوی چشمش قرار گرفته بود ولی این بار حالش بد نشد. احساس می کرد که گر گرفته است و ضربان قلبش تند شده است. خودش را به زنش نزدیک تر کرد. گرمای بدن زنش را کاملا حس می کرد. خودش را کاملا به زنش چسباند و زنش نفس بلند دیگری کشید. در حالیکه با یک دستش شلوارش را پایین می کشید با دست دیگرش زنش را محکم بغل کرد و می دانست که حتی یک لحظه بدون زنش نمی تواند زندگی بکند. همین.

از طهران تا تهران

ebgh — Tue, 28 Jul 2009 18:28:18 GMT

دیروز – روزگاری نه چندان پیش وقتی از کوچه های باریک طهران می گذشتی ، همان کوچه هایی که جوی آب میانش بود و یادآور شب زنده داری میراب ها بود ، جلوی هر خانه ای سکویی بود که می توانستی لختی بنشینی و نفسی چاق کنی . زیر هر سکو کاسه ای مسی با آبی تگری قرار داشت که می توانستی بنوشی و برای صاحبخانه فاتحه ای بخوانی و دوباره به راهت ادامه بدهی . بعدها که طهران داشت تهران می شد سکوها جمع شدند و از کاسه آب خبری نبود ، اما ثواب همچنان پا برجا بود و سر هر محله ای می توانستی اتاقکی ببینی که منبع آب کوچکی داشت و تو می توانستی گلویت را آنجا صیقل دهی و باز به راهت ادامه دهی . آنزمان برق نبود و کوچه های باریک طهران همگی تاریک و بی انتها می نمود ، بانیان خیر سقاخانه ها در سقاخانه ها شمعی می افروختند تا هم کوچه و گذر روشن شود و هم اگر عابری تشنه بود ، مکان سقاخانه را دریابد و گلویی تازه کند . اما سقاخانه فقط مکانی برای رفع تشنگی نبود . تو می توانستی دختری دم بخت را ببینی که شمعی را برای حاجتش روشن می کند و بر سقاخانه می گذارد تا شاید بختش وا شود یا مادری پیر که برای سفر رفته اش دعا می کند و اینچنین سقاخانه وارد فرهنگ مردم طهران شد و حضرت علی اکبر منقوش بر دیوار سقاخانه ها . سقاخانه ای که روشنی کوچه و محل رفع تشنگی بود حالا شده بود مکانی برای حاجتمندان و حال معنوی کردن با خدای خود . اما باز هم طهران می خواست تهران شود و سقاخانه ها جایش را به شیرهای آهنی آتش نشانی قرمز داد و ستون های سیمانی برق . اما ثواب همچنان بود و کاسبان محل ، بشکه ای فلزی یا کلمنی که دو لیوان زنجیر شده به آن گره خورده بود را بر در سر دکان ها می گذاشتند تا اگر عابری خسته و تشنه بود ، گلویی تازه کند و به راهش ادامه دهد . اما طهران باید تهران می شد و آب سرد کن برقی بی ریشه باید جای سقاخانه و شمع و حضرت علی اکبر را می گرفت و تو مجبور بودی به جای سلام فرستادن بر شهدای کربلا ، عکس آلمینیومی شادروانی که مغفور شده بود و این حجم فلزی سرد سنگین را وقف کرده بود می دیدی و بر طبق خواسته مرحوم چند صلوات یا فاتحه ای نثارش می کردی و آب را از گلو پایین می دادی ، اما ثواب جای خودش بود تا ... .

امروز – طهران اولش تهران شد و بعد تهران بزرگ . دیگر هیچ جایی نبود که شمعی روشن کنی و لختی بنشینی و حاجت بطلبی . در اتوبان ها و کوچه هایی که دیگر جوی نداشت باید پرسه می زدی و اگر پولی در جیبت بود به سوپر مارکتی دریانی هشت دهنه که جای بقالی های گرجی را گرفته بود می دادی تا یک پلاستیک چند قلپی آب بخری تا گلویت تازه شود . این بطری ها نه لیوانی آلومینیومی به شان زنجیر بود و نه شمعی روشن شان می کرد و تازه احتیاجی هم به سلام و فاتحه برای خیرش نداشت و چه خوب می شد که اگر کمی خنک هم بود . شمع های کرم رنگ پارافینی دراز و بی قواره ، جای خودش را به شمع های ایتالیایی و چینی داده بود که هر کدام به اندازه قطر لوله پلیکا اندازه داشت و وقتی دستت می گرفتی خودت را بسان یساولی چماق نقره ای می پنداشتی و اگر دلت گرفت و می خواستی بروی جایی شمعی روشن کنی حالش نمی آمد .

فردا – دیگر ثوابی نیست . سقاخانه ای نیست . شادروان مغفوری نیست . عکس حضرت علی اکبر هم نیست . اگر آب می خواهی احتمالا باید کارت هوشمندی را در اتاقکی کاملا مکانیزه بکشی تا جرعه ای آب صنعتی به تو بدهد . آبی که احتمالا دانشمندان چینی برای تو درست کرده اند . اما اگر دلت گرفت ، خواستی شمعی روشن کنی که عابران خسته راهشان را بیابند و بدانند آب کجاست ، اگر خواستی برای سفر کرده ات نذر کنی و اگر خواستی که باز هم آب خنک قنات های طهران را درون گلویت مزه مزه کنی و هوش از سرت برود ، می توانی شب های جمعه بروی ابن بابویه و از دست پیرمردی روحانی که سالهاست آنجاست و با روی خوش تعارفت می کند آبی بنوشی و یکی از آن شمع های کرم رنگ بی قواره را سر قبری روشن کنی و فاتحه ای بخوانی و از حضرت علی اکبر حاجتت را بخواهی . هنوز هم راه ثواب باز هست ، اگر بخواهیم . همین .

شهریاران

ebgh — Mon, 22 Jun 2009 18:26:18 GMT

شهرياران را از ميان دانايان و دليران برگزيدم

دبيران و درباريان را از ميان حکيمان

و گفتم جز به پندار نیک در سرنوشت مردم ننگرند

و گفتم جز به گفتار نيک با مردمان سخن نگويند

و گفتم جز به کردار نيک همراه مردم نشوند

بدين تدبير است که بزرگي ، بزرگي مي آورد

و عدالت ، عدالت

کوروش کبیر

حقارت

ebgh — Tue, 09 Jun 2009 14:13:18 GMT

خسته ام از دروغ ، دروغ ، دروغ

کوچک شدن ، کوچک شدن ، تحقیر

لمپنیسم ، وقاحت ، گدا سالاری

رای من موسوی

برای گرامت انسانی ای که دارم

همین

داستانی از وبلاگ قبلی ام ، پاستا

ebgh — Mon, 13 Apr 2009 11:59:01 GMT

یکساعتی می شد که رسیده بودم . از هفت بندم عرق می ریخت . هوا کلافه کننده گرم بود و پنکه سقفی این مسافرخونه درجه چندم هم کمکی نمی کرد . کلافه کننده تر از گرما ، دندون دردی بود که از ترمینال تا اینجا یک بند همراهم اومده بود . احساس می کردم یک میله را از پشت توی چشمم می کنند . هر چی سعی کرده بودم به مدیر مسافرخونه بفهمونم که احتیاج به مسکن دارم ، فقط برام سرش رو تکون داده بود . اصلا انگار توی این شهر همه گاو بودند . نه حرفت را می فهمیدند و نه از ادا و اطوارهایت منظورت را می گرفتند . فقط یک چیزو خوب می فهمیدند ، پول . اگر نمی دادی بالاخره یکجوری ازت تیغ می زدند . از اتاق بغلی صدای زن و مردی می آمد که اعصابم را بیشتر تحریک می کرد . اصلا انگار نه انگار که صدای کثافت کاریشون تمام مسافرخونه را برداشته بود . توی اتاق راه می رفتم و به خودم فحش می دادم . زنم هفته پیش پا شده بود اومده بود توی این طویله . خیر سرش می خواسته از این قبرستون آشغال بیاره واسه شوی لباسش ، گرفته بودنش . از سفارت زنگ زده بودند بهم که بیا زنت یک کاره توی استانبول گرفتار شده . بعد گندش در اومد که به جز زن من ، ده دوازده تا دیگه هم گرفته بودند . وقتی بهم گفتند ، دوست داشتم سر همشونو بکنم توی توالت . مثلا قبلا ما ها واسه خودمون گهی بودیم و تاریخی داشته ایم . صدای زن و مرد بغلی بد جوری روی اعصابم بود . زنه ترکی چیزایی می گفت و یارو هی عر عر می کرد . معلوم بود خیلی داره حال می کنه . از در زدم بیرون . از کنار اتاقشون که رد شدم ، از لای در قشنگ معلوم بودند . یارو انقدر هول بوده که در رو هم نبسته بود . چروکا و چربی های شکم زنه رو که دیدم چندشم شد .

***

تمام شهرشون کثافت کاری و کثافت دونی بود . همه جا یا یکسری زن خیابونی وایساده بودند یا یکسری ترک و جیب بر و آشغال . یکی از زنا بهم پیله کرد و گفت : افندی ، فقط الدی دلار ها ... بهش گفتم : فارمسی ؟ دراگ استور ؟ آسپرین ؟ زنه یک چیزی گفت که نفهمیدم . عجیب زنای پیله ای داشت . جای مهدی و مجید خالی بود . اگه اینجا بودند تا صبح یدونه از اینا رو سالم نمی زاشتند . دو تا چهار راه رو رد کردم و دیدم به جز آبجو فروشی و پاتوقای شبانه هیچ جا باز نیست . ترسیدم گم بشم و راهمو کج کردم و به سمت مسافرخونه راه افتادم . تو همین ده بیست دقیقه ، اکثر زنها رفته بودند و یکسری دیگه جاشونو گرفته بودند . نزاشتم طرفم بیان و زود از توی خیابونه رد شدم . از دم اتاق همسایم که رد شدم ، زنه رفته بود و مرده طاق باز داشت خرناس می کشید . انگار با فیل حال کرده بود . رفتم تو اتاقم . خوابم نمی اومد و دندونم بدجوری اذیت می کرد . لپم رو هی فشار می دادم . حس می کردم تمام فکم درد می کنه و همه دندونام می خوان از جاشون بزنن بیرون . لعنت به زنم . صدای در اتاقم بلند شد . اومدم برم در رو باز کنم دیدم همون زنه اومد تو . با دست اشاره کردم که نمی خوام . ترکی یه چیزایی گفت که نفهمیدم . با دست به طرف بیرون نیمچه هولش دادم ، از کش جورابش یک کاندوم در اورد و گفت : افندی ، پاک پاک . نمی دونستم چه جوری حالی این یکی بکنم ، چند تا یُخ بهش گفتم که انگار نفهمید . دستشو گیر داده بود به کمربندم . موهای دستش حالمو بهم می زد . بهش گفتم : آسپرین ... آی نید آسپیرین ، بروفن و هر چه اسم مسکن بلد بودم پروندم . اشاره کرد وایسم تا بیاد . خوشحال شدم که حداقل این یکی حرفمو فهمید . دو دقیقه بعد با یک اسپری اومد . گفت : افندی دیس ایز گود ... وری گود ... چخ مدتی . هولش دادم بیرون و در رو قفل کردم . دو دقیقه بعد باز صدای همون زنه با یک نره خر دیگه از یکی از اتاقها بلند شد . پیش خودم فکر کردم از دندون درد گه ترم هم چیزی تو دنیا هست ! تف به گور زنم . همین .

ebgh — Wed, 18 Mar 2009 13:28:11 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

برای همه شما سالی پر از شادی و موفقیت آرزو می کنم

ترشحاتتان مستدام

این روزهای سخت

ebgh — Fri, 13 Feb 2009 15:20:19 GMT

سی ام دی ، ساعت هشت صبح ...

احساس درد وحشتناک در سینه ام و دیگر هیچ چیز نمی فهمم ...

فردا وقتی بهوش می آیم خودم را در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان قلب می بینم . دیشب عمل شده ام و لوله هایی به بدنم متصل شده است ( وارد بدنم شده است ) .

روز بعد - انتقال به بیمارستان امام خمینی ...

روزی سه بار تزریق پتادین و مورفین ... درد وحشتناک است ...

یک هفته گذشته است و دوباره به اتاق عمل برده می شوم ، تزریق ماده بیهوشی به رگهایم و هیچ چیز نمی فهمم ...

بهوش آمده ام و دوباره درد و درد و درد و ...

یازده روز بیمارستان ...

الان هم چهارده روز است که استراحت مطلقم ... شب ها خوابم نمی برد و این درد امانم را بریده است ...

برایم دعا کنید ...

همین .